Yıpranmış Sayfalar

Evet bir maç daha bitiyor. Üzüntülü, salkantılı, kırılmış bir kalp ve yıkılmıs hayallerle. Evi değil ama kalbi paramparça eden bir deprem ile. Unutulmamış gecelerin üstüne düşen bir güneş ışığı gibi aydınlanmayı bekliyor. Bekliyor ve bekliyorlar. Umut bitti sananlar yanılıyorlar çünkü bitmiyor umutlar. 3 ay 5 ay 10 ay geçse de baska yerden yetiyor unutmaya solmus rengarenk çiçekler. Belki temiz bir kalp, belki boş bir zihin. Tükenmez kalemle çizilmiş fikirler, not defterine alınmış gelecekler. Yanlış verilmiş ilaçlar ve zorunlu tutulanlar. İçtikçe ölüyorum ve farkında olarak içmeye devam ediyorum. Bitti… deyince bitmiyor her şey, yeniden başlıyor deftere yazılanlar. Yeni bir sayfa açılıyor fakat izi kalıyor. Siliyor fakat yıpranıyor sayfalar. Yırtılıyor, atıyorsun, yakıyorsun, unutuyorsun. Önüne bakıyor ve hatırladıkça yanıyorsun. Bir ok gibi yanan alev, bir mızrak gibi saplanan duygular, hançer gibi kesen minik bir kıymık. Öldürmüyor fakat yaralıyor. Her bir yara iz bırakıyor. Yaralar geçiyor fakat izler asla. Yarayı deşen benim, izi büyüten yine ben. Fazlasına değil geçmiş bana yeter derim. Yeter ki geçmiş olsun isterim, yeter ki geçmis, olsun istiyorum.