Arkada iki kulağımın arasındaki otobanda seyahat eden insan vızıltıları, rengarenk olmasına karşın o sırada zihnimin hiçbirini diğerinden ayırt etmediği ışık yansımaları ve hocanın herhangi bir düşünceyi veya duyguyu beraberinde getirmeyen parmak şıklatması. O sırada kulak arası otobanımdan zihnime giden bir yol açıldı ve hocanın sesini algıladım. “Oğlum, âşık mısın sen?” Bakışlarımın seyri değişmeden sakin bir ses tonuyla “Galiba hocam, öyle diyorlar” dedim. Bu garip soruya verdiğim soğukkanlı cevaba şaşırdığını hissettim. “Bu sualle çok muhatap oldum hocam, alıştım artık. Aşık diyorlar bana, aşk yüce bir duygudur oysa, ulvidir. Manası o kadar derin ve karmaşıktır ki ne pek kimseye nasip olur ne pek kimse onu açıklayabilir. Ben bu bakışlarımın pek bi manaya geldiğini sanmıyorum. Dalgınlık işte, matah bi olayı yok.” Bilemiyorum belki de yanılıyorumdur. Belki de o kadar derindir ki bakışlarımdaki mana gözlerim kaldırmıyordur.
