Fitne

tuhaf bir sobaydı karşımda duran
isle beslenen ve ateş püsküren
sanki yutulmuş birkaç dünyası vardı içinde
unutulmuş birkaç satır ve Süheyla
kökün sahibi bir gök var karşımda
püskürtülen ateşle salınmış koca çınarın kokusuna
topraktaki geçmişine merhaba
merhaba diyen yaşlı hacı ve yaralılara
sürünerek bir savaş yerinden
kaçarak ölmüş bir yıldız
ve sönerek tüketmiş kendini eskiden
Süheyla ki acısız bir güldür geçmişime bir dayak
metruk inancıma kep takan hacdan dönen yaşlı amca
özgür kalmış nalı yeni çakılan atların
serin ve kükrek isyanına aitti izler
ve onu öldüren meyyitti Süheyla

babam görmemişti onu balo salonunda
çünkü o çıkmadan önce sahneye
garip ve iğrenç bir tutkuyla sevişirdi
kulisteki kör ve yaşlı amcalarla
dudaklarında hep bir isyan ve kut
çocuğuna inecek vahyin habercisi
ve tutsak benliğine bir perçin daha vurulsun
vurulsun kanı akan bakire kızın alnına
hangisine dönüşürse kararacak yuvamız
ve parlamış gibi yeniden sükunet
ve yeniden aydınlanacak ortalık dinginleşince
tanrı konuşacak ve o susacak
dizleri ağrıyan kız Süheyla

şimdi türlüsünden muhafızlar set örerler aramıza
korurlar taşkınlığımı ve esir olurum inancımla
Süheyla artık yoktur ve bitmiştir sözler
bitmiştir sözlerin esirgediği bağışlayıcı adımlar

rabarba insan sesleri yükselir evimin yanından
bir han temizle der yüreğini
ve bir anahtar uzatır sahibi olduğu göklerden
Süheyla’nın çocuğu yetim der aç der
rabarba insan seslerinin uğultusu başımda
neredeydim şimdi yanımdaki kadın kim
caminin içine kerhaneyi koyan kim
kimdir süheyla’nın çocuğunu atan ateşlere
rabarba insan sesleri azaldı şimdi
yanımdaki ebe ben alırım dedi rahminden Süheyla’nın
mahmur gözlerle izledi beni
sen baba olamazsın dedi
çocuk ellerimdeydi ve tarlalar çoktan sürülmüş
mevsimiydi demek ki habercisi baharın ve ölüm
ve diriliş