15 yıl önce ne olduğunu bilmem. Ben bugüne bakarım. Yarın ne olacağıyla ilgilenmem, ölürsem dünde kalırım. Hayat geçer ya da geçmez. Ben hep buradayım. Bazılarında vaktimi harcadım, bazılarında dondurdum zamanı. Bazılarında kader dedim, akar geçer, üzmez dedim. Bazılarında ağladım, düştüm, yıkıldım. Zamana bırakıp geçtiklerimiz, kafaya takmayıp yok ettiklerimiz, zannettiklerimiz… bugün değilse ne zaman? Yarın içinse ölüm niye var? Ben yapmak istiyorum, söylemek istiyorum ve sevmek istiyorum. Fakat zamana bırakıyorum. Kendimle çelişiyorum. Farkındayım, sevmek istiyorum ama sevilmiyorum. Bilmek istiyorum ama öğrenmiyorum.
Söylemek istediklerim şunlar, sevdiklerimiz hatta seveceklerimiz bir bir ayrılıyor. Zamana bıraktıklarımız bazen çözülüyor bazen ise sadece aksıyor. Biz kendimizin farkında olmalıyız. Üzülmeliyiz, sevmeliyiz, ağlamalıyız. Mutlu olmalıyız. Unutmayın, biz çok sevsek bile söylemezsek, sevildiklerini bilemezler. Ölüm var ve herkes için gelecek. Küs ölürsek devamı gelmeyecek. Belki yarım kalacak hayatlar, belki yarım kalmalı. Belki sadece yarım kaldığı kadardır hikayeler, belki sadece o kadardır kelimeler? Evet bazen sadece okuduğumuz kadardır, izlediğimiz kadardır diziler. Yaşanamayanlar ise hayallerimizde kalanlardır belki. Biri aşkı sadece zihninde yaşıyordur belki. Belki her Mecnun kavuşamıyor Leylasına, belki her Ferhat delemiyor dağları. Fakat her aşık yaşıyor hayal dünyasında. Önceden de denildiği gibi, düşünüyorum öyleyse varım.
Her hikayenin sonu vardır, fakat her son hikayenin bittiği anlamına gelmez
