Kanaatimce şiir; mahiyeti itibarıyla idraki zor, medlulu açısından her okuyucunun farklı bir kanaate varması pek muhtemel olan, yazanın muradını anlamak noktasında ise imkânsızlaşan bir olgu… O, Allah’ın ne zaman bahşedeceği kestirilemeyen kalıcı veya geçici bir ilhamla, insanı belirli aralıklarla hayatı duygular eşliğinde telezzüz etmeye sürükleyen eşsiz bir nimet… Ben de geçici bir ilhamla aldığım bu nimetin şükrü olarak; 15 Temmuz günü hain vatansızların girişimine karşı korkusuzca vatanları için sokağa dökülenlere ve o gece şehadet şerbetini içen, başta Ömer Halisdemir ile eniştem Mehmet Karaaslan olmak üzere tüm şehitlerimize teşekkür ve vefa borcumu ödemek adına karalıyorum satırları… Elbette kelimeler kifayetsiz, duygular tarifsiz… Bu, sadece acizane bir çabadan ibaret…
Mekânları cennet olsun…
Karanlık bir ridadır, çöktü şeb-i yeldâ gibi birden,
Bir ah yükseldi o an, kalb-i mecruhtan ve de derinden
Sanki mahşer günü, gök yarılmış da inmekte
Nice canlar o gece hak yolunda can vermekte…
Ne bir tereddüt koptu, ne de bir korku belirdi serden,
Söküldü arş-ı âlâ, sesler geldi minarelerden
Bir kutlu davanın sancağı düştü de toprağa,
Kan vurdu rengini yeniden o gece, o şanlı bayrağa!
Hain, pusular kurmuş oyun içinde oyun,
Lakin feda edildi nice taze, körpe boyun
Analar seccadede, gözyaşı eyler tezahür
Gidenler döndü Hakk’a, geride derin bir tehassür…
Şimdi her on beş temmuz, bir ulu matemdir bize
Dökülen pak kanlar, merhemdir sinemizdeki ize
Şühedanın ruhuna fatihalar sunar bu millet,
Bize miras kalandır o geceden şanlı bir iffet…
Ne tankların azabı, ne kurşunun o soğuk lütfu,
Silemedi sinelerden o mukaddes, o pak havfı!
Kıyam etti o gece, rüku görmemiş yiğitlerin asil başları
Şahit oldu bu aşka, boğazın soğuk ve de karanlık suları
Nihayet buldu zulmet, şafak söktü o kanlı geceden,
Bir destan ki azade, her kelamdan ve her heceden
Emanettir bu vatan, şühedanın asil kanıyla,
Yaşayacak bu millet, hem dini hem de imanıyla…